از آن دَم که عیان گشتی , نهانم شد روان از عشق
بدوش این دِل لرزان ؛ چشم بار گران از عشق
میانِ بغض و نالیدن ، بهارم شد خزان از عشق
اگر مستم پریشانم , دلیلَش را بدان از عشق , دلیلَش را بدان از عشق
مرا گردان جوان از عشق ؛ بگوشِ جان بخوان از عشق
به جانِ تو که جانانی ، ندارم جان امان از عشق
مرا گردان جوان از عشق ؛ بگوشِ جان بخوان از عشق
به جانِ تو که جانانی ، ندارم جان امان از عشق
سراغت رو گرفتم من زه هر شهری زِ هر کویی
به شوق تو رفتم به هر سمتی به هر سویی
چه شبها که سحر کردم به شوق یار محرویی
چه گویم درد عشق از تو ندارد هیچ دارویی
مرا گردان جوان از عشق ؛ بگوشِ جان بخوان از عشق
به جانِ تو که جانانی ، ندارم جان امان از عشق
مرا گردان جوان از عشق ؛ بگوشِ جان بخوان از عشق
به جانِ تو که جانانی ، ندارم جان امان از عشق