یه جفت پای خسته، دو تا چشم خیس
خیابون تاریک و بی انتها
یه شبگردیِ شاعرانه تو شهر
یه پرسه، یه شبگریه‌یِ بی صدا
نمیشه توی روز پیدا کنم
تو رو؛ صورت رنگ مهتابتو
فقط گاهی وقتا توی این شبا
می‌تونم ببینم یه کم خوابتو
خیابون شب، سوت و کوره، ولی
نمیشه از این خلوتش چشم بست
شبی که سحر میشه با شعر تو
تو هر ثانیه‌ش واژه‌یِ تازه هست
خیابون شب سرده، خوابش میاد
نگاهش پیِ رد پای تو نیست
تمام غمش روی دوش منه
خیابونی که دیگه جای تو نیست
چراغای شب، زردِ چشمک‌زنه
پر از حس تردید و دلواپسی
نمیشه گذشت از سر کوچه ای
که عطرت میگه تو به اون می‌رسی
دیگه چند شبه رد پاهای تو
زیر برگای زرد پنهون شدن
حالا تک تک عابرای محل
به شب های شعرِ تو مهمون شدن
خیابون شب، سوت و کوره، ولی
نمیشه از این خلوتش چشم بست
شبی که سحر میشه با شعر تو
تو هر ثانیه‌ش واژه‌یِ تازه هست
خیابون شب سرده، خوابش میاد
نگاهش پیِ رد پای تو نیست
تمام غمش روی دوش منه
خیابونی که دیگه جای تو نیست