دلمرده‌ی طوفانِ سردِ آخرِ آبان
در لحظه‌ی ویرانِ سردِ آخرِ آبان
زنجیر یادت بسته دستِ عقل را،بس کن
لبریزم از هذیانِ سردِ آخرِ آبان
شب‌پرسه‌ام در خاطرِ هر کوچه می‌ماند
با گریه در بارانِ سردِ آخرِ آبان
من بی‌تو در این ماهِ غمگین و سکوتِ زرد
پایانِ خود را شاهدم در لحظه‌هایی سرد
شاید تو برگردی؛همین کافیست تنهایی
چشم‌انتظارت مانده‌ام در کوچه‌های درد
از روز میلاد تو در تقویمِ پاییزی
مُردم در این طوفانِ سردِ آخرِ آبان
رفتی و با این زخمِ پنهان مانده‌ام دیگر
در روز بی‌پایانِ سردِ آخرِ آبان