تَمنّا دارم آبان را
نوازش های باران را
به آغوشِ تو تَن دادن
شکوه آن بهاران را
تَمنّا دارم آن جان را
ببارم اَشک هجران را
بشویم من غُبار از دل
پریشانیِ دوران را
مرا عهدیست جانان را
همان زیبایِ دوران را
به خاطر گَر سپارد او
تمامِ عهد و پیمان را
مرا عهدیست ایشان را
همان نیلوفری جان را
بشاید گَر نوازد عشق
دلِ تنگِ پریشان را
مرا عدیست ایشان را
همان گیسوی اَفشان را
بشاید گَر نوازد عشق
دلِ تنگِ پریشان را
ندارم شِکوه طوفان را
من این سرمایِ سوزان را
ببوسم گَر هر از گاهی
لبِ سُرخ شُکوفان را
مرا عهدیست جانان را
همان زیبایِ دوران را
بخاطر گَر سپارد او
تمام عهد و پیمان را
تَمنّا دارم آبان را
تَرنُّم های باران را
فدای رویِ تو سازم
نگارم ماهِ تابان را
نگارم ماهِ تابان را...