کم پهلون نرفته زیر خاکت ایران
کم تو دلت پلاک و استخون نداری
انقد ستاره تو تنت هست که دیگه
دست کمی از خود آسمون نداری
ته دلت نلرزه حرف جنگ میشه
من مگه مردم مگه تو جوون نداری
من جای تو حرف میزنم و رجز میخونم
تو منو داری فکر نکن جوون نداری
من خاک بیابون خشک تورو
نمیدم به هزارتا بهشت
بشکنه اون قلمی که ازت
هر چی بغیر خوبی نوشت
تب کنی میمیرم
سرمه جفت چشام میکنم
خاک کف پای تو را
یه روز از این گله ی گرگ
تقاص زخمای تورو صبر کنی میگیرم
آخه من کجا برم که عطر قرآن باشه
خونه یعنی جایی که پرچم ایران باشه
کجا برم که مادراش معدن غیرت باشه
که بچه ها شیراش انقد مست شهادت باشن
من خاک بیابون خشک تورو
نمیدم به هزارتا بهشت
بشکنه اون قلمی که ازت
هر چی بغیر خوبی نوشت
تب کنی میمیرم
سرمه جفت چشام میکنم خاک کف پای تو رو
یه روز از این گله ی گرگ
تقاص زخمای تورو صبر کنی میگیرم