تنهایی قدم زدم تو کوچه خیابون
قرارمون نبود دور بشه رامون
چی شد رو شونه‌هام نشدی آروم
الهی دل به نگاهی نکنه عادت
چه بی‌تفاوت رفتی چه راحت
من نگرانم نیاری طاقت
اومدی قصه بسازی تو شب تارم
تو بغض شبهام بودی کنارم
عوض نشی که باز بی تو آوارم
منو به نبودنت عادت نده
تنهایی قدم زدن و یادم نده
تو جاده‌ای که پره از خاطره
آخه مگه میشه آدم تورو یادش بره
نرو که بدون تو حالم بده
کجا برم فکر تو یادم بره
نه دیگه دوریو دوستیو یادم نده
اخه لحظه به لحظه نگات با منه
کی شده هم دم دردات که خیس چشمات
چی از وجودت مونده جز اشکات
چه انتظاری داری ازفردات
تو که می‌گفتی به چشمام نمیشه بد کرد
کی آخرین بار قلبمو له کرد
کی از تو دستام دستاشو ول کرد
آخر جاده رسیدم و نبودی پیشم
چه خاطراتی مونده رو دوشم
هنوز یه جایی مونده تو آغوشم
منو به نبودنت عادت نده
تنهایی قدم زدن و یادم نده
تو جاده‌ای که پره از خاطره
آخه مگه میشه آدم تورو یادش بره
نرو که بدون تو حالم بده
کجا برم فکر تو یادم بره
نه دیگه دوریو دوستیو یادم نده
اخه لحظه به لحظه نگات با منه