شقایق های زیبا رو چقدر ساده تو پَر دادی
چرا دنیا رو باختی و حالا تو دستای بادی
خودت خواستی که برگردی دوباره رو به تاریکی
چقدر بد کردی در حقت، تا فرصت بود نفهمیدی
چقدر از عمق احساست تو دوری توی این روزا
چقدر تنهایی و خاموش، غریبی واسه این رویا
نمی خواستم ولی افسوس که راهی جز رهایی نیست
از این گمراهی مفرط، که توو دنیات صدایی نیست
روز اول جای پامون لب دریا حرف عشق بود
تو چه ساده پر کشیدی باختی دنیا رو چقدر زود
نم نَمَک بارون دوباره شاپرک ها رو صدا زد
راه میفتم لب دریا دورم از همهمه و درد
منو قایق ها هنوزم راهی جز دریا نداریم
حتی توو عمق زمستون هنوزم سبز و بهاریم
شقایق های زیبا رو چقدر ساده تو پر دادی
یه روزی برمی گردی باز اگه دلتنگ من باشی