آهنگ حسین تندر - من

من نمیاد خاطراتمو یادم اتاقم تاریکه یا که چشام تارن تو سرم فریاده یا حرف چه گفته هایی که گذشته ام نکرد بارم میسوزه مغز انگار چکه هایی از خورشید روی مغز من افتادن دردناکه درد فرقی نداره قلب یا مغز یا حتی تن باید ریخت بیرون و ترس هارو فریاد زد عاقلانست از شکست و اشتباها یاد کرد از رفاقت ها برادرای زاده میشن که تا قیامت یا اشکهای و قلب هایی ک جسمتو میبرن تا ت ریق و شاهرگ تعهد به باور تو که ولی خداتون که به کردار و گفتارم داره باور کی فکر می‌کرد یه روز کنیم اعتقاد به کافر ولی نه به مس لمون باور من میرم این راهو تا به آخر با خوب و بدش مسیرم غلطه خب چپش درستش اینکه خودت بری حتی به اشتباه میگن خدا داده بهت مغز و اراده حق انتخاب همه افکار غلطه زهنتو بریز بیرون و خودت جاش دراز بکش و تخت بخواب ما تو راه درستشم که میزنیم بی راهه باز از بچگیم بوده چاله چوله پر تو راهم حتی اون راهی که بوده واس بقیه جاده صاف کاش اونی میشدم که مامان خواست و نه اون چیزی که بابام‌ترس ازش داشت هر لفظم برای هرکسی درس داشت پسری که کسی کمک نکرد بهش حتی تو درساش زندگیش با زندگی ها فرق داشت حتی خودش از موهاش تا کفش هاش تو دلش کوله باری از حرف داشت از دیروز تا فرداش ولی گوشا بسته بود و کسی نشنید صدای درداشو ریخت تو خودشو بزرگتر شد خاطرات تار و مرور می‌کرد توی سرش گوشی و چک حتی یک نفر نبود تو سختی ها بهش زنگ بزنه تنها تر از عروسک‌های خاک خورده توی انبار با لبخندی سرد شیرجه میزد توی درداش دیروز  که نه ولی باید بسازه فرداش همیشه گفتن بگزریم همونطور که گذشته ها گذشت دارم میبینم جوونیمو اون عقب لا به لای زجر درد مرگ لا به لای منطق و حق اما با خرواری از دنگ و فنگ صدای آژیر و تفنگ آدمایی که میبینن منطق و تو جنگ یا زنایی ک با لباس تو وان حموم ولو ان از این اخبارهایی که از دم دروغن بچه های ک قبلا تو این‌کوچه ها بودن مغزاشون سوراخه اینو همه میدونن اما منطق میگه همه یه روز میرن واس خوابی ک نباشه تو این دنیا بیداری بعدش خدای این دنیا سیاهه قلبش ما رو به راه راستو خودش بیراهه رفته
کی مهم تر از خودش په قسم به مرگش