یکی بود که قصه ام با اسمش شروع شد
با حرفاش دلم زیر رو شد
میدونست محاله به دنیا بدم تار موشو
یکی بود یه روزی از این کوچه رد شد حواسم با عطر که پرت شد
یجوری ولم کرد که انقدر ته قصه بد شد
پس ماه پیشونی توی دلت منو کجا میشونی
آخ کاشکی بودی واسه شبام مثل ماه میمونی
بگو ماه پیشونی میدونی تو دل من چنتا غمه
هرکی ندونه میگه صد سالمه
چرا عشق تو داره فرق با همه
صف کشیدن بعد تو غصه ها نوبتی زدن به قلبم
تا کجا باید بتونم بیام نذار طولانی شه قهرم
هی دروغ میگم به این آدما هی میگم با خنده خوبم
میدونم میرسه اخر یجا زور بغضم به غرورم
بگو ماه پیشونی میدونی تو دل من چنتا غمه
هرکی ندونه میگه صد سالمه
چرا عشق تو داره فرق با همه