لحظه به لحظه زندگیم
تنهایی و فرسایشه
مثل یه شمعم رو به من
دری نباید وا بشه
خاموش میشم من اگه
اشکی تو آغوشت بشم
ببین که از حسرت تو
آهم نمیشه بکشم
خاطره ها برای من
شبیه آینده شده
شکافی از یه زخمه که
اسمش برام خنده شده
بارونیتو می پوشیو
میرم تو کوچه های سرد
از من تو برگشتی ولی
از خاطراتم برنگرد
هر جا ترانه ای شنیدی
آدم تنهاییو دیدی
جایی که از خودت بریدی
اونجا به غربتم رسیدی
تصویر من تو قاب دنیا
غروب جمعه های کوهه
هیچوقت صدامو نشنیدی
صدای من صدای کوهه