آهنگ شایان رسول زاده - طهران

از صدایت اندکی در گوش پنهان میکنم
اینچنین زخمی که بر دل مانده درمان میکنم
آرزویم بود در باران کمی بوسیدنت
در خیالاتم تورا من بوسه باران میکنم
آنقدر که تو منی و آنقدر میدانمت
آنچه میخواهی بگویی بعد الان میکنم
موی تو زیبایی دریای طوفانی‌است من
عمدا این دریای ساکن را پریشان میکنم
قبل من هرکه دلت را ذره ای آشوب کرد
پای من بگذار چشمم کور جبران میکنم
من اسیری خسته‌ام، بیزحمتم بی منتم
که خودم را راهی سختی زندان میکنم
عقل و احساس مرا دست به گریبان میکنی
با خودم میجنگم و سر در گریبان میکنم
در کدامین نقطه‌ی شهری که دارم شب به شب
فکر خود را کودک ولگرد تهران میکنم
حیف عزیزت نیستم شاید خریدارم شوی
تا عزیز تو شدن من خویش ارزان میکنم
آنقدر که تو منی و آنقدر میدانمت
چند وقتی است خویشتن را نیز کتمان میکنم